แนะนำให้อ่านสำหรับวันคนพิการสากล
WordPress.com ในฐานะเพื่อนร่วมงานของฉันที่ Anne เขียนเมื่อเร็ว ๆ นี้ยังคงเป็นพื้นที่สำหรับผู้คนในการบอกเล่าเรื่องราวส่วนตัวของพวกเขาและเพิ่มพูนเสียงของพวกเขา วันนี้วันคนพิการสากลเราต้องการเน้นมุมมองและการอ่านที่กระตุ้นความคิดเพื่อเพิ่มความตระหนักถึงประสบการณ์นับไม่ถ้วนของคนพิการ รายการเรื่องรออ่านนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นอย่าลืมสำรวจโพสต์อื่น ๆ ที่แท็ก "ความพิการ" ใน WordPress.com Reader เช่น เราหวังว่ามันจะแนะนำคุณให้รู้จักกับนักเขียนและผู้สนับสนุนคนพิการที่คุณอาจไม่คุ้นเคยกับงานนี้ "วิธีการเฉลิมฉลองกฎหมายสิทธิพลเมืองอย่างถูกต้องในระหว่างการระบาดใหญ่ที่อาสาสมัครถูกปล่อยให้ตาย" บนไม้ค้ำยันและเครื่องเทศ Imani Barbarin บนไม้ค้ำยันและเครื่องเทศเขียนเกี่ยวกับชีวิตเหตุการณ์ปัจจุบันความบันเทิงและการเมืองจากมุมมองของผู้หญิงผิวดำที่มีสมองพิการ อ่านการไตร่ตรองของเธอเกี่ยวกับการเสียชีวิตของนักแสดงแชดวิกโบสแมนหรือวันครบรอบพระราชบัญญัติคนพิการของชาวอเมริกัน (ซึ่งครบ 30 ปีในปีนี้) ข้อความที่ตัดตอนมาด้านล่าง ก่อนที่จะเกิดการระบาดคนพิการได้รับแจ้งว่าการเข้าถึงที่เราต้องการนั้นเป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้และไม่น่าจะถูกนำมาใช้เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าสถาบันที่ยกเว้นการบูรณาการของเราทำให้เครื่องมือพร้อมใช้งานในขณะนี้ที่คนไม่พิการต้องการ เราเรียกร้องให้มีหน่วยเลือกตั้งและขั้นตอนการลงคะแนนเพื่อดูเมื่อนักการเมืองปิดหน่วยเลือกตั้งในย่านคนผิวดำเท่านั้น เราขอให้ บริษัท ต่างๆรวมและเข้าถึงลูกค้าที่พิการเพียงเพื่อให้การเข้าถึงถูกตั้งค่ากับธุรกิจขนาดเล็กและสิทธิของคนงาน แม้ตอนนี้พวกเขากำลังเฉลิมฉลองกันอย่างไม่เป็นธรรม พวกเขาไม่เฉลิมฉลองการเป็นภาระโดยคำพูดของตัวเองที่คำนวณจำนวนความตายที่ยอมรับได้ซึ่งจะต้องใช้เพื่อให้เศรษฐกิจกลับมาทำงานต่อ พวกเขาโพสต์ภาพของเราเพื่อเฉลิมฉลอง "ความหลากหลายและการแบ่งแยก" ของพวกเขาเองโดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าพวกเขาพร้อมให้บริการเนื่องจากการระบาดของโรคและเมื่อพวกเขากดดันอย่างหนักที่จะเปิดอีกครั้งพวกเขาจะขยายเสียงของเราในตอนนี้โดยไม่มีแผนที่จะรวมชุมชนคนพิการเป็น บริษัท ต่อไป เริ่มเปิดใหม่ ฉันโกรธ. แต่ฉันยังเต็มไปด้วยความรักและความกตัญญูต่อชุมชนของฉัน # ADA30InColor ในโครงการการมองเห็นคนพิการที่ก่อตั้งโดย Alice Wong โครงการการมองเห็นคนพิการเป็นชุมชนที่มุ่งเน้นการสร้างและแบ่งปันสื่อและวัฒนธรรมสำหรับคนพิการ คุณจะพบเนื้อหามากมายรวมถึงเรื่องราวปากเปล่าโพสต์บล็อกของผู้เยี่ยมชมและพอดแคสต์ที่หว่องพูดคุยกับคนพิการ หากคุณไม่แน่ใจว่าจะเริ่มจากตรงไหนให้ดำดิ่งสู่ 13 โพสต์ในซีรี่ส์ # ADA30InColor ซึ่งประกอบด้วยบทความเกี่ยวกับสิทธิคนพิการในอดีตปัจจุบันและอนาคตและความยุติธรรมของนักเขียน BIPOC...

WordPress.com ในฐานะเพื่อนร่วมงานของฉันที่ Anne เขียนเมื่อเร็ว ๆ นี้ยังคงเป็นพื้นที่สำหรับผู้คนในการบอกเล่าเรื่องราวส่วนตัวของพวกเขาและเพิ่มพูนเสียงของพวกเขา วันนี้วันคนพิการสากลเราต้องการเน้นมุมมองและการอ่านที่กระตุ้นความคิดเพื่อเพิ่มความตระหนักถึงประสบการณ์นับไม่ถ้วนของคนพิการ รายการเรื่องรออ่านนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นอย่าลืมสำรวจโพสต์อื่น ๆ ที่แท็ก "ความพิการ" ใน WordPress.com Reader เช่น เราหวังว่ามันจะแนะนำคุณให้รู้จักกับนักเขียนและผู้สนับสนุนคนพิการที่คุณอาจไม่คุ้นเคยกับงานนี้ "วิธีการเฉลิมฉลองกฎหมายสิทธิพลเมืองอย่างถูกต้องในระหว่างการระบาดใหญ่ที่อาสาสมัครถูกปล่อยให้ตาย" บนไม้ค้ำยันและเครื่องเทศ Imani Barbarin บนไม้ค้ำยันและเครื่องเทศเขียนเกี่ยวกับชีวิตเหตุการณ์ปัจจุบันความบันเทิงและการเมืองจากมุมมองของผู้หญิงผิวดำที่มีสมองพิการ อ่านการไตร่ตรองของเธอเกี่ยวกับการเสียชีวิตของนักแสดงแชดวิกโบสแมนหรือวันครบรอบพระราชบัญญัติคนพิการของชาวอเมริกัน (ซึ่งครบ 30 ปีในปีนี้) ข้อความที่ตัดตอนมาด้านล่าง ก่อนที่จะเกิดการระบาดคนพิการได้รับแจ้งว่าการเข้าถึงที่เราต้องการนั้นเป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้และไม่น่าจะถูกนำมาใช้เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าสถาบันที่ยกเว้นการบูรณาการของเราทำให้เครื่องมือพร้อมใช้งานในขณะนี้ที่คนไม่พิการต้องการ เราเรียกร้องให้มีหน่วยเลือกตั้งและขั้นตอนการลงคะแนนเพื่อดูเมื่อนักการเมืองปิดหน่วยเลือกตั้งในย่านคนผิวดำเท่านั้น เราขอให้ บริษัท ต่างๆรวมและเข้าถึงลูกค้าที่พิการเพียงเพื่อให้การเข้าถึงถูกตั้งค่ากับธุรกิจขนาดเล็กและสิทธิของคนงาน แม้ตอนนี้พวกเขากำลังเฉลิมฉลองกันอย่างไม่เป็นธรรม พวกเขาไม่เฉลิมฉลองการเป็นภาระโดยคำพูดของตัวเองที่คำนวณจำนวนความตายที่ยอมรับได้ซึ่งจะต้องใช้เพื่อให้เศรษฐกิจกลับมาทำงานต่อ พวกเขาโพสต์ภาพของเราเพื่อเฉลิมฉลอง "ความหลากหลายและการแบ่งแยก" ของพวกเขาเองโดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าพวกเขาพร้อมให้บริการเนื่องจากการระบาดของโรคและเมื่อพวกเขากดดันอย่างหนักที่จะเปิดอีกครั้งพวกเขาจะขยายเสียงของเราในตอนนี้โดยไม่มีแผนที่จะรวมชุมชนคนพิการเป็น บริษัท ต่อไป เริ่มเปิดใหม่ ฉันโกรธ. แต่ฉันยังเต็มไปด้วยความรักและความกตัญญูต่อชุมชนของฉัน # ADA30InColor ในโครงการการมองเห็นคนพิการที่ก่อตั้งโดย Alice Wong โครงการการมองเห็นคนพิการเป็นชุมชนที่มุ่งเน้นการสร้างและแบ่งปันสื่อและวัฒนธรรมสำหรับคนพิการ คุณจะพบเนื้อหามากมายรวมถึงเรื่องราวปากเปล่าโพสต์บล็อกของผู้เยี่ยมชมและพอดแคสต์ที่หว่องพูดคุยกับคนพิการ หากคุณไม่แน่ใจว่าจะเริ่มจากตรงไหนให้ดำดิ่งสู่ 13 โพสต์ในซีรี่ส์ # ADA30InColor ซึ่งประกอบด้วยบทความเกี่ยวกับสิทธิคนพิการในอดีตปัจจุบันและอนาคตและความยุติธรรมของนักเขียน BIPOC ที่ถูกปิดใช้งาน นี่คือข้อความที่ตัดตอนมาจากสองส่วน อย่างไรก็ตามยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดคือความตาบอดของฉันที่ทำให้ฉันได้สัมผัสกับผลกระทบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการเปลี่ยนแปลงนี้ สามารถไปโรงเรียน "ปกติ" ได้เมื่อเทียบกับโรงเรียนคนตาบอดและเรียนกับเพื่อนที่มองเห็นได้ทุกวันเป็นเพื่อนกับเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่มีความพิการประเภทต่างๆมีป้ายชี้ที่ประตูห้องเรียนทุกห้องที่โรงเรียน ไม่ใช่แค่สำหรับนักเรียนตาบอดเท่านั้น แต่ยังเป็นความจริงใหม่ของฉันที่ได้พบกับผู้ใหญ่ตาบอดด้วยงานที่แตกต่างกัน - ทุกอย่างตั้งแต่นักเคมีนักสถิติไปจนถึงทนายความ แม้ตอนเป็นวัยรุ่นฉันรู้ว่ามันเป็นสิทธิพิเศษที่ยิ่งใหญ่ที่ได้อยู่ในความเป็นจริงใหม่นี้ - อเมริกาซึ่งมีกฎหมายคุ้มครองสิทธิของคนพิการในการใช้ชีวิตเรียนเล่นและทำงานร่วมกับคนที่ไม่พิการ ในขณะเดียวกันความเป็นจริงนี้ก็เริ่มรู้สึกเหมือนเป็นภาระหลายชั้นเมื่อฉันเริ่มสร้างและเข้าใจส่วนต่าง ๆ ว่าฉันเป็นใคร: คนพิการผู้อพยพชาวเกาหลี - อเมริกัน 1.5 รุ่น "การสร้างสะพานในฐานะผู้อพยพชาวเกาหลีที่พิการ" โดย Miso Kwak แม้ว่าจะมีเอกสารทางการแพทย์อยู่ในที่เก็บถาวร แต่ใบหน้าของ BIPOC ที่ถูกปิดใช้งานก็นำมาซึ่งความสงสัยการต่อต้านและการตีตราจากอาจารย์โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับความพิการที่มองไม่เห็น นอกจากนี้เรายังตายตัวในรูปแบบการเขียนโค้ดตามเชื้อชาติว่าไม่มีเหตุผลก้าวร้าวและ "โกรธ" เมื่อเราสนับสนุนตัวเอง เราได้รับการตรวจสอบอย่างใกล้ชิดเป็นพิเศษในหลักสูตรการศึกษาระดับปริญญาโทและหลักสูตรวิชาชีพซึ่งเห็นได้ชัดจากการเป็นตัวแทนของเราในขณะที่ผู้ใหญ่ 26 เปอร์เซ็นต์ในสหรัฐอเมริกามีความพิการมีเพียง 12 เปอร์เซ็นต์ของนักเรียนที่เป็นนักศึกษาที่มีความพิการในระดับสูงกว่าปริญญาตรี สิ่งนี้ยังต่ำกว่าในบางชาติพันธุ์ - มีเพียง 6 เปอร์เซ็นต์ของนักเรียนอเมริกันเชื้อสายเอเชียหลังจากเรียนจบแล้วมีความพิการ "ภาระและผลที่ตามมาของการสนับสนุนตนเองสำหรับคนพิการ BIPOC" โดย Aparna R. "My Favorite Wheelchair Dances" โดย Alizabeth Worley Alizabeth Worley เป็นนักเขียนและศิลปินที่มีอาการอ่อนเพลียเรื้อรังในระดับปานกลาง เธอเขียนเกี่ยวกับหัวข้อต่างๆเช่นสุขภาพและการแต่งงานแบบโต้ตอบ (สามีของเธอมีอาการสมองพิการ) ในโพสต์ใหม่ Alizabeth ได้รวบรวมคลิป YouTube เกี่ยวกับการเต้นรำด้วยวีลแชร์ที่สวยงามและสร้างแรงบันดาลใจซึ่งบางส่วนมาจาก Infinite Flow บริษัท เต้นรำแบบรวม นี่คือหนึ่งในการเต้นรำที่เธอรวมไว้ในรายการร่วมกับ Julius Jun Obero และ Rhea Marquez "จุดตัดของความรักและความพิการ" โดยไอรานักวิทยาศาสตร์ออทิสติกผู้เขียน Autistic Scientist ได้สำรวจความคล้ายคลึงกันระหว่างความรักและความพิการและวิธีที่ผู้อื่นตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับร่างกายของพวกเขา ฉันมักจะลาออกจากเพศหญิงเพื่อนัดหมายแพทย์แม้ว่าจะมีตัวเลือกที่ไม่ใช่ไบนารีเพราะฉันไม่ต้องการ "สับสน" ฉันคิดว่ามันง่ายกว่าสำหรับทุกคน ฉันกังวลเกี่ยวกับความพ่ายแพ้ที่ฉันจะได้รับหรือรูปลักษณ์ที่สับสนที่ฉันจะได้รับหากฉันออกจาก Nonbinary ฉันคิดว่าผู้คนร้องไห้เพราะเพศสภาพของฉัน ฉันไม่สามารถจัดการกับการสนับสนุนตนเองในการไปพบแพทย์ในฐานะบุคคลออทิสติกได้มากขึ้นดังนั้นฉันคิดว่ามันไม่คุ้มค่าเลย ฉันนึกถึงเวลาที่ฉันสวมไม้ค้ำยันแบบพับได้สำหรับการนัดพบแพทย์ที่ไม่เกี่ยวข้อง ทั้งเจ้าหน้าที่และหมอถามฉันว่าทำไมฉันถึงเอาไม้ค้ำมาด้วยเมื่อฉัน "เดินได้ตามปกติ" ฉันต้องอธิบายว่าฉันต้องการให้พวกเขาเดินกลับเพราะปวดเท้า ทั้งเพื่ออธิบายความพิการของฉันและเพื่ออธิบายเพศของฉัน - เพื่ออธิบายสมมติฐานรอบตัวของฉันกำลังหมดแรง ไม่ว่าใครจะตั้งสมมติฐานอย่างไร. ทั้งความสามารถและความเข้าใจผิดถูกอบเข้าไปในสมองของเราและสังคมของเรา สิ่งที่ผู้คนต้องทำเพื่อตอบสนองเราและรู้จักเราหมายความว่าพวกเขาเรียนรู้แนวคิดของพวกเขา สังคมไม่ต้องการให้เราทำเช่นนั้นจริงๆ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงมีการป้องกันมากมายทั้งในการจัดหาที่อยู่อาศัยและการจดจำเพศสรรพนามและชื่อของใครบางคน คนไม่อยากทำงานนั้น พวกเขาไม่ต้องการเผชิญหน้ากับการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างประเด็นเรื่องบรรทัดฐานทางเพศและปัญหาที่คนพิการต้องเผชิญทุกวัน พวกเขาแค่อยากมีชีวิตต่อไปเพราะมันง่ายขึ้นสำหรับพวกเขา มันง่ายกว่าที่พวกเขาจะละเลยตัวตนของเรา "วันฮาโลวีนครั้งสุดท้ายวันฮาโลวีนครั้งแรก" ที่ Help Codi Heal "วันฮาโลวีนแรกที่ลูกสาวของฉันสามารถไปได้คือวันฮาโลวีนครั้งสุดท้ายที่ฉันทำได้" Codi Darnell บล็อกเกอร์ของ Help Codi Heal เขียน ในโพสต์ที่สะท้อนให้เห็นถึงวันฮาโลวีนครั้งที่ห้าของเธอบนรถเข็น Codi สะท้อนให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงความเจ็บปวดและสิ่งแรกและยั่งยืนในชีวิตของเธอ ทุกอย่างเป็นไปโดยอัตโนมัติ - ทุกสิ่งที่ทำโดยไม่ได้ตระหนักว่าการกระทำที่เรียบง่ายของความเป็นแม่เหล่านี้ฝังรากลึกในตัวตนของฉัน ทั้งหมดทำโดยไม่เข้าใจว่าบางสิ่งบางอย่างอาจถูกกระชากออกไปได้อย่างง่ายดาย - และจะเจ็บปวดเพียงใดเมื่อเป็นเช่นนั้น หนึ่งปีต่อมาฉันจะไม่จับมือเธอขึ้นบันไดหรือตักเธอขึ้นมาที่สะโพกของฉัน ฉันจะไม่ยืนอยู่ข้างๆเธอที่ประตูหรือเห็นใบหน้าของเธอสว่างขึ้นเมื่อเธอ - ด้วยน้ำเสียงวัยสองขวบของเธอ - จัดการทั้งสามคำ "หลอกหรือ - รักษา" หนึ่งปีต่อมาฉันจะเข้าใจถึงความเปราะบางของผลิตภัณฑ์ของเราและรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุดกับสิ่งที่ถูกลบออกไป แต่ฉันก็ยังคงอยู่ที่นั่น "แม้ว่าคุณจะมองไม่เห็น: ความพิการที่มองไม่เห็นและความหลากหลายทางระบบประสาท" ใน Kenyon Review At Kenyon Review ผู้เขียน Sejal A. Shah เขียนเรียงความส่วนตัวเกี่ยวกับความหลากหลายทางระบบประสาทภาวะซึมเศร้าสถาบันการศึกษาและงานเขียน บางทีสิ่งต่างๆอาจจะเปลี่ยนไปถ้าฉันขอที่อยู่อาศัยถ้าฉันรู้เกี่ยวกับพระราชบัญญัติคนพิการของอเมริกา (ADA, 1990) ถ้าฉันเข้าใจ "สถานการณ์" ของฉันตามที่ป้าเรียกมันว่าเป็นความพิการ พระราชบัญญัติ ADA ได้รับการแก้ไขในปี 2551 เพื่อรวมโรคสองขั้ว ฉันเริ่มงานในปี 2548 และจบในปี 2554 การรู้กฎหมายและสิทธิของฉันภายใต้กฎหมายนี้จะเป็นประโยชน์ ตอนนั้นฉันไม่รู้กฎหมาย ฉันไม่รู้จักพวกเขาจนกระทั่งฉันเขียนเรียงความนี้ ฉันดูปกติ ฉันผ่าน อาชีพของฉันจะเปลี่ยนไปไหมถ้าฉันเต็มใจที่จะออกมา (เพราะนั่นเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นในโลกที่อาจไม่ยอมรับฉัน) ฉันแน่ใจว่าตราบาปของโรคอารมณ์ร้ายแรงจะทำร้ายฉันอย่างมืออาชีพ แม้ว่าฉันจะเปิดเผยความผิดปกติของฉัน แต่ HR และหัวหน้างานของฉันอาจไม่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนแปลงความรับผิดชอบในการทำงานของฉัน ฉันยังคงต้องสนับสนุนตัวเอง - ยังคงต้องการพลังงานในการจัดทำเอกสารและอดทน เป็นเวลาหลายปีที่ฉันล้อเล่นกังวลและเหนื่อยล้าจากการพยายามให้หัวอยู่เหนือน้ำ "The Outside Looking In" ใน Project Me Project Me เป็นบล็อกของ Hannah Rose Higdon หญิงชาวลาโกต้าหูหนวกที่เติบโตในเขตสงวน Cheyenne River Sioux ใน "The Outside Looking In" ฮิกดันให้ข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับประสบการณ์ของเธอในฐานะเด็กที่เกิดมาพร้อมกับความบกพร่องทางการได้ยินและครอบครัวของเขาเข้าถึงการสนับสนุนที่เธอต้องการได้น้อยมาก (ตอนนี้ฮิกดันหูหนวกมาก) ฉันเงยหน้าขึ้นมองเมื่อลุงของฉันคุยกับฉัน ฉันพยักหน้า ฉันยิ้ม. และฉันแสร้งทำเป็นว่าฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ความจริงก็คือฉันไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรหรือทำไมเขาถึงหัวเราะ แต่ฉันก็หัวเราะและเลียนแบบสีหน้าของเขาด้วย ฉันไม่อยากให้ความสนใจมากเกินความจำเป็น เห็นมั้ยฉันอายุแค่ห้าขวบ แต่ฉันรู้ว่าการเสแสร้งสำคัญแค่ไหน "วิธีจัดศูนย์ความพิการในการตอบสนองทางเทคโนโลยีต่อ COVID-19" ใน Brookings TechStream Organizer ทนายความและทนายฝ่ายจำเลย Lydia XZ Brown เรียกร้องให้อุตสาหกรรมเทคโนโลยีพิจารณาอย่างรอบคอบว่านโยบายมีผลต่อสังคมชายขอบอย่างไรดูการสร้างแบบจำลองอัลกอริทึมในโรงพยาบาลการติดตามสัญญาและการตรวจสอบ และการเข้าถึงเว็บ สำหรับผู้พิการที่เป็นคนแปลกหน้าคนข้ามเพศหรือคนผิวสีการใช้แบบจำลองอัลกอริทึมจะเพิ่มความเสี่ยงต่อการเลือกปฏิบัติทางการแพทย์ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น สังคมชายขอบทั้งหมดมีประวัติศาสตร์อันยาวนานและมรดกต่อเนื่องมาจากการรอดชีวิตจากการทดลองทางการแพทย์โดยไม่สมัครใจการรักษาแบบบีบบังคับขั้นตอนที่รุกรานและกลับไม่ได้และคุณภาพการดูแลที่ต่ำกว่ามักได้รับแรงจูงใจจากความเชื่อที่เป็นอันตรายเกี่ยวกับความสามารถในการรู้สึกเจ็บปวดและคุณภาพชีวิต ความแตกต่างในการดูแลเหล่านี้ทวีความรุนแรงขึ้นสำหรับผู้ที่ประสบปัญหาการถูกชายขอบหลายรูปแบบ Spoonie Authors Network Spoonie Authors Network รวมถึงผลงานจากนักเขียนและนักเขียนเกี่ยวกับวิธีจัดการกับความพิการหรือโรคเรื้อรังและเงื่อนไขต่างๆ เว็บไซต์ชุมชนบริหารจัดการโดย Cait Gordon และ Dianna Gunn ยังเผยแพร่แหล่งข้อมูลและจัดทำพอดคาสต์ สำรวจโพสต์ในหมวดหมู่ผู้เขียนที่นำเสนอหรือ Internalized Ableism ดังส่วนด้านล่างเพื่อทดลองใช้พระคัมภีร์บางส่วน เมื่อนักประสาทวิทยาของฉันแนะนำให้ฉันได้รับบัตรจอดรถฉันก็ปฏิเสธ “ ฉันอยากไปหาคนที่สมควรได้รับมากกว่านี้” ฉันพูด “ มีคนอยู่ที่นั่นที่พิการมากกว่าฉันมาก ให้พาสปอร์ตไปที่หนึ่งในนั้น "" คุณเดินลำบาก จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามันเป็นน้ำแข็งหรือมีสภาพการเดินที่ยากลำบากอื่น ๆ ? เธอกล่าวอย่างกรุณา "นี่เพื่อความปลอดภัยของคุณ" ฉันพยักหน้าและยอมรับบัตรจอดรถแม้ว่าฉันจะรู้สึกว่ามันทำให้ฉันดูอ่อนแอ ฉันไม่ได้พิการมากพอที่จะพิสูจน์บัตรจอดรถได้ ฉันไปได้ ฉันไม่ต้องการมันฉันพูดกับตัวเอง "พิการไม่พอ" โดย Jamieson Wolf เว็บไซต์ที่แนะนำเพิ่มเติม: หัวข้อข่าว: ผู้พิการหกคนยิ้มและโพสท่าหน้ากำแพงคอนกรีต คนห้าคนยืนอยู่ด้านหลังโดยมีผู้หญิงผิวดำอยู่ตรงกลางถือป้ายกระดานดำที่มีข้อความว่า "disabled and HERE" คนเอเชียใต้นั่งรถเข็นนั่งข้างหน้า ภาพถ่ายโดย Chona Kasinger | พิการและที่นี่ (CC BY 4.0) Likes this: Likes to load ... Related
บ่อน คาสิโน สล็อต คาสิโน ออนไลน์ เกมรอยัล คาสิโน คาสิโน ฟรีเครดิต 2020 เกม คาสิโน ปอยเปต

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *